Bakkie zomertroost
Door Olaf van Tilburg maandag, 15 maart 2010
Ik drink koffie. Veel koffie. Angstaanjagend veel koffie, als ik mijn collega´s mag geloven. Die willen de eerste vijf, zes ronden nog wel meedoen, maar schakelen daarna over op thee. Van die soorten met pareltjes van reclamekunde als ´Minty Morocco en ´White tea beautea´. Of nog mooier: ´Lentekriebels´ en ´Zomerlust´.
Theesoorten die de zon laten doorbreken en je meevoeren naar verre oorden, waar de lucht zwanger is van oosterse mystiek. Die behaaglijk uit het glas komen waaien als een zomers briesje op een okselnatte namiddag. Prachtig toch, dat een zakje van een paar gram en enkele slokken kokend water je in een schier transcendentale staat kunnen brengen. En het staat niet eens op de lijst van verdovende middelen.
Ik wil ook extatisch genieten. Van mijn koffie. Nog meer dan ik nu doe. Ik wil bak na bak buiten mijn lichaam treden, de hemel in, even tussen de engelen vertoeven en daarna, gezegend met inzicht en frisse ideeën, weer terugkeren op aard´.
Nee, ik wil geen koffie met een bloemensmaakje. Goeie koffie smaakt naar koffie. En niet naar het parfum van wijlen mijn oma. Geen koffie onwaardig smaakje dus. Geen fruitfrappé of edelweis-espresso.
Het is zeker mogelijk om de Kracht van Woorden, ons machtige wapen, in te zetten om met koffie hetzelfde te bereiken als met thee. Nespresso laat al heel wat hemelse geneugten voor het geestesoog afspelen met haar Duls√£o do Brasil, met een hoofdrol voor kittige, fraai kuitige meissies die hun heupen plachten te wiegen op het ritme van de samba. Maar ik hunker, zoekend naar aansluiting met mijn thee leutende collega´s, naar namen die dicht tegen die uit de Pickwick-range aanschurken.
Ik zie me dus na het drinken van een kopje Aromatic Arabian al in gedachten op mijn kameel naar mijn harem snellen om daar 1000-en-1-zwoele nachten door te brengen onder een met stralende sterren bezaaide hemel. En kijk die glimlach als ik, terwijl die eerste slok van mijn bakkie Zomertroost nog over mijn tong danst, buiten mijn lichaam treed, richting zonovergoten terras zweef en daar, denkend aan Vlaanderen, brede rivieren Belgische bieren traag in oneindig dorstige kelen zie gaan...
