Een vergeetachtige pc? Ja, graag!

Door Jitse Talsma donderdag, 09 september 2010

In Hollands Diep schrijft bijzonder hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie Douwe Draaisma over de brieven die ter dood veroordeelden schreven tijdens de Terreur van de Franse Revolutie. Sterven was onvermijdelijk, maar nog meer zagen ze op tegen een tweede dood: niet meer herinnerd te worden door de nabestaanden. Al die brieven, vertelt Draaisma, hadden dezelfde boodschap: vergeet me niet.

Nooit meer vergeten. Met de komst van het internet wordt dit realiteit. De archiefkasten van Google, Yahoo en Microsoft zijn onmetelijk groot en overal toegankelijk. The internet never forgets. Maar niet vergeten is niet hetzelfde als herinneren. Het internet is geen geliefde die aan je denkt, gewoon, zonder andere reden dan het opduiken in de herinnering zelf. Pas na een gerichte zoekopdracht graaft het internet in zijn geheugen. Alles dat niet wordt opgevraagd, blijft ongestoord liggen in het duister.

Ongelezen blogs, vergeten tweets, ongebruikte bestanden hopen zich op. En wanneer ze toch opduiken uit de diepte doen ze vaker kwaad dan goed. Viktor Mayer-Schönberger stelt daarom in zijn artikel Useful Void (PDF) voor dat we de computer leren vergeten. Bestanden vernietigen dan zichzelf, automatisch, na de uiterste houdbaarheidsdatum.

Wij zijn net als de slachtoffers van de guillotine. Zo bang voor een tweede dood, dat we onze apparaten niet durven leren vergeten. Maar vergeten zit ons mensen ingebakken. Het houdt ons zelfs gezond. Willen we het internet, onze moderne archiefkast, ook gezond houden, dan is het idee van Mayer-Schönberger zo gek nog niet.

De brieven van de veroordeelden zijn trouwens nooit verstuurd. Hun laatste woorden verdwenen linea recta in een gesloten archiefkast. Waar niemand bij kon.