Twitter: wat zijn we hijgerig geworden!
Door Roel van Dooren dinsdag, 16 februari 2010
Lang heb ik erover getwijfeld. Zag ik misschien voordelen over het hoofd die anderen wel zagen? Of, erger nog: begon ik misschien al een beetje ingeslapen te raken? Begrijp me goed: ik verbeeld me allerminst dat ik nog een tiener ben. Maar ik sta toch nog graag open voor vernieuwing. Twijfel alom dus, maar inmiddels ben ik eruit: ik ben géén voorstander van Twitter.
Zo, het hoge woord is eruit.
Nu denkt u misschien: nou en? De meningen over Twitter vallen zo´n beetje uiteen in een horde absolute adepten en een volksstam kregelige critici. Eentje meer of minder maakt voor geen van beide veel uit. Maar als je levensonderhoud afhangt van je creativiteit met woorden en zinnen, kun je niet zomaar even tegen een modern communicatiemiddel zijn. Daar mag je potdorie wel eens een goede reden voor aanvoeren.
Een poging.
Zet in gedachten alle nieuwsprogramma´s op een rij die één dag Nederlandse radio en tv oplevert. Tel daar voor het gemak tien nieuwssites bij op. Voeg daar nog de stapel kranten aan toe die ons land rijk is. Heeft u ze allemaal? Stel u nu voor dat alle stemmen die in deze media weerklinken tegelijk tegen u aan beginnen te praten. Drukke boel, nietwaar? Maar erg ver bezijden de dagelijkse realiteit bevinden we ons volgens mij niet.
Nou is een beetje drukte op zijn tijd best leuk. En een flinke hoeveelheid stemmen zorgt voor variëteit, dat is beslist een voordeel. Er is ruimte voor conflicterende meningen en discussie. Dat is in een democratie zelfs onmisbaar.
Maar wat zijn we met zijn allen allemachtig hijgerig geworden zeg. Variëteit? Kakofonie lijkt een beter woord. En als die veelstemmigheid nou nog zinnige (lees: zorgvuldig gevoerde) discussies opleverde. Maar nee, we leven in een tijd waarin niet de zorgvuldigheid of bedachtzaamheid regeert, maar de oneliner. Een tijd waarin een Tweede Kamerlid, overigens niet gehinderd door enig verstand van zaken, ermee wegkomt als hij een heel klimaatrapport van tafel veegt omdat er een paar kleine foutjes in zouden staan. Een tijd ook, waarin iedereen wil weten of het kabinet overeind blijft na een kritisch rapport over besluitvorming over oorlog en vrede. En een tijd waarin niemand zich lijkt te bekommeren om de bedroevende kwaliteit van de discussie die tot die ronduit onzorgvuldige besluitvorming leidde.
´Twitteren is in 140 tekens opschrijven wat in je opkomt´, lees ik ergens op internet. Kortom: n√≥g meer ongefundeerde meningen en observaties. Mij dunkt dat dit wel het laatste is waar we nu behoefte aan hebben.
Reacties
Sterker nog: er zijn ook mensen en bedrijven die op Twitter bijna alleen maar luisteren (ontvangen) en dus vrijwel niet zenden. Het middel is ook erg geschikt om te volgen wat anderen zeggen over jou of over een onderwerp dat jou interesseert.
Dat lijkt me een vrij bizar standpunt. Ik zie toch echt heel veel conversatie op Twitter.
Maar ik heb het in mijn stuk met nadruk niet over mijn persoonlijke behoeften. Ik wil twitteraars juist uitdagen om eens na te denken of al die tweets bijdragen aan een constructieve (maatschappelij ke) discussie. Als ik bijvoorbeeld zie dat iemand in reactie op mijn stuk tweet: 'deze man heeft er dus niks van begrepen', denk ik: precies, dat bedoel ik nou.
Maar 'ongefundeerde meningen', relevantie en 'waar we behoefte aan hebben' is toch allemaal persoonlijk? Ik begrijp dat je voor jezelf besloten hebt dat Twitter (vooralsnog) onnodig is, maar dat het een interessante ontwikkeling is in de manier van communiceren door mensen is volgens mij een feit. En daarmee is het voor velen (ook heel veel organisaties in hun communicatie) dus wel degelijk relevant, een behoefte en daarmee wellicht nodig.
twitter.com/circusrens/statuses/9180002818
twitter.com/LauwersC/statuses/9180118013