Ik ben géén hardloper! Of toch wel?
Door Tessy van Rossum maandag, 04 april 2011
Ik ben géén hardloper. Zo begon ik mijn vorige blog. Inmiddels moet ik misschien mijn ongelijk bekennen. Want hardlopen is eigenlijk best leuk.
Een kleine nuancering vooraf. Ik ben pas drie weken aan het hardlopen. Er kan dus nog veel veranderen, voor ik op 15 mei lichtvoetig als een gazelle de vijf kilometer van de Marikenloop volbreng. Tenminste, dat hoop ik! (maar daar heeft mijn collega Esther al een blog over geschreven).
Eerste rondjes
Drie weken geleden was het dus zover. Goed voorbereid begon ik aan mijn eerste rondjes in het Nijmeegse Goffertpark. Met een uitgeprint hardloopschema voor beginners, waarbij ik de eerste vijf weken maar oversloeg (de Marikenloop begint eerder dan dat mijn twaalf weken hardloopschema eindigt). Met mijn iPod met fijne hardloopliedjes. En met mijn nieuw aangeschafte hardloopschoenen. Vier keer vijf minuten hardlopen, met telkens twee minuten wandelen tussendoor was het devies. En dat viel best tegen!
Lentezon
Puffend en hijgend baande ik me een weg door het Goffertpark. Het enige positieve aan mijn eerste hardloopsessie was de lentezon. Uiteraard had ik de dagen daarna ook spierpijn. Maar gelukkig, de tweede keer hardlopen ging al een stuk beter. Net zoals de derde en de vierde keer. Steeds wat langer lopen, steeds soepeler het vals plat bedwingend. En ondertussen kon ik ook al een beetje genieten van mijn omgeving: rondhupsende eekhoorntjes en konijntjes, spelende kinderen en voetballende mannen. Heerlijk!
Donkere wolken
Vol vertrouwen ging ik vorige week dus weer op pad. Vier keer acht minuten hardlopen, dat moest lukken. De eerste paar minuten met krakende botten en piepende spieren, daarna steeds soepeler. En toen! Een hoosbui! Om me heen zag ik hardlopers in auto´s stappen en onder bomen schuilen. Ik besloot door te lopen. Na één rondje hield ik het echter ook voor gezien. Drijfnat en met soppende schoenen droop ik af. Ik ga wel weer hardlopen zodra de zon schijnt.
