De Marikenloop: over amorfe pyamashirts en een gehavend lichaam

Door Margot Schmitz dinsdag, 08 februari 2011

Het gonst in de kantoortuin aan Oranjesingel 38. Twee vrouwelijke medewerkers van Ravestein & Zwart willen gaan ´oefenen met rennen´. Voor de Marikenloop. Als oud-Haasje - Haasje over - en nog ouder (ex)lid van de Beekse atletiekvereniging Caesar, word ik een tikkeltje zenuwachtig. Is het gebezigde taalgebruik - oefenen??? trainen zul je bedoelen! - een indicatie voor de mogelijke prestatie op de 5 of 10 kilometer? En wat zegt dat over mij? Foutloos loopjargon maakt van mij geen duurloper meer. Ik ben al jarenlang eerder een schildpad dan een haas.

Ladiesrun pur sang
Voor de niet-hardlopers onder ons: de Marikenloop is een jaarlijks terugkerende Nijmeegse hardloopwedstrijd voor vrouwen. Een ladiesrun pur sang. Met alle damesdingetjes die erbij horen. Massage, pastaparty, markt met verse ananas en gezonde broodjes (en handige snuisterijen), warming-up met hippe muziek en zelfs kinderopvang.  En het is echt een feest om erbij te zijn. Nu heb ik alleen ervaring als vrijwilliger, maar meelopen is waarschijnlijk helemaal het einde (dat probeer ik mezelf in elk geval wijs te maken).

Ontzettend mvo
Je moet het ze nageven, de organisatoren van de loop. Het concept is goed doorgevoerd. De basiskleur is het supervrouwelijke maar ook stevige roze. De shirts zijn van functioneel gerecycled materiaal (geen idee wat dat betekent, maar het klinkt ontzettend mvo). In de modekleur blauw. Niets, maar dan ook helemaal niets doet nog denken aan die amorfe pyjamashirts van vroeger. Ze zitten als gegoten. Veel vrouwen vinden dat belangrijk.

Bezweet, voldaan en gehavend
Zo ook de vrouwen in de kantoortuin aan Oranjesingel 38. ´Ik heb al schoenen.´ Dat klinkt hoopvol. ´Maar zo´n strak broekje vind ik niks, dan voel ik me een worst.´ Help. Ik maak me vooral druk om mijn gestel dat al jarenlang als een magneet via hardloopschoenen en strak broekje richting bos wordt getrokken. En vaak bezweet en voldaan, maar tegelijkertijd gehavend terugkeert. Moet ik dit wel doen? Is het verstandig? Het antwoord is nee. Toch ga ik een poging wagen. Ik doe namelijk niks, maar dan ook helemaal niks ongezonds. Tijd om hier verandering in aan te brengen. Het zijn tenslotte niet alleen woorden die je verder brengen.

Margot loopt in mei - samen met vier (?) collega's - de Marikenloop. Op deze plek houden zij u op de hoogte van hun vorderingen, pijntjes en en overwinningen. Hup dames!